Waarover nu te bloggen?

Niet over… Corona, daar wordt zoveel over gezegd en geschreven, daar kan ik niets meer aan toevoegen.

Niet over … het weer en de lente; al is dat prachtig, maar het voelt toch egoïstisch om er volop van te genieten met zoveel zieke mensen en mensen die zich uit de naad werken om me heen.

Niet over … hoe ik mijn dagen doorbreng: nee ook dat niet. Dat zal niet veel anders zijn dan bij het gros van de bevolking.

Niet over … de vorderingen van mijn nieuwe boek: nee, want dat boeit me zelf op dit moment ook niet zo.

Waar dan wel over?

Over de nachtmerrieachtige droom die ik had, dan maar?

In een groot hotel was ik met mijn kleinkind op weg naar de knutselruimte. Om die ruimte te bereiken moesten we door een hal waar een enorme mensenmassa stond te wachten tot de deuren van de ontbijtzaal zouden openvliegen. We schuifelden langs de muren. Op gegeven moment zag hij mij niet meer, terwijl ik hem wel nog in het oog had. Het manneke raakte in paniek. Ik probeerde hem te roepen, maar …  ik wist niet hoe hij heette, ik kon echt niet op zijn naam komen! Wat was ik een waardeloze oma!

Beschaamd schrok ik wakker en speelde de scene nog eens in mijn hoofd af.  Ik vergaf het mezelf pas toen ik me realiseerde dat het eigenlijk voor de hand ligt … als je alleen maar kleindochters hebt…