Streep

Meryl Streep

‘Is dat Meryl Streep?’ siste ik. Met mijn hoofd wees ik naar het tafeltje dat een paar meter van ons vandaan stond.
Mijn vriendin, – Streep fan met stip – ging iets verzitten. ‘Ze lijkt er wel op,’ fluisterde ze blozend. Meteen daarna schudde ze haar hoofd. ‘Nee, dat kan niet. Wat moet die in ons dorp?’
‘Anoniem op vakantie?’ Onopvallend verschoof ik mijn stoel zodat ik beter kon kijken. Was de blonde vrouw die daar zo gewoon met een wit biertje zat, werkelijk de beroemde filmster? Ze had blond haar, net als Meryl en ze lachte net zo mooi. Ik deed alsof ik iets in mijn tas zocht en gluurde verder. Naast haar zat een man van dertien in een dozijn, een huis-tuin-en-keukenman eerste klas. Hij kwam me bekend voor, maar ik kon niet bedenken waarvan.
Mijn vriendin richtte ook haar blikken op het tweetal naast ons. Vervolgens boog ze zich naar me toe. ‘Die man die bij haar is, wie zou dat zijn?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Misschien een nieuwe vriend?’
‘Ze kan het best zijn,‘ zei mijn vriendin. Ik hoorde de opwinding in haar stem. ‘Kijk die spitse neus eens, als dat Meryl Streep niet is, dan weet ik het niet.’
Tevreden leunde ik achterover, maar schoot snel weer rechtop. ‘Zullen we vragen of we met haar op de foto mogen?’
‘Als ze het echt is, dan ze zoekt de anonimiteit.’ Mijn vriendin schudde haar hoofd. ‘Nee, dat mogen we haar niet aandoen.’
Terwijl ik daarover nadacht, keek ik het terras rond. Waren wij werkelijk de enigen die deze wereldberoemde filmster herkenden? Het leek er wel op. Ik wenkte de ober en bestelde een tweede rondje koffie.
De man die naast Streep zat, wenkte ook. Ik zat op het puntje van mijn stoel toen ik de ober yes please hoorde zeggen. Zie je wel, ze wás het! De ober sprak niet voor niets Engels. En kijk hem eens buigen en lachen.
Streeps begeleider wees naar de lege bierglazen. ‘Doontj ós nag ‘ns ei beer, estebleef.’
Dat was onvervalst Limburgs!
Toen pas schoot me te binnen dat de man op onze nieuwe bakker leek.
Zijn vrouw kende ik nog niet.