Mondje open, ogen dicht

‘Ik verras je met een heerlijk stukje bananencake.’ Dat was de bedoeling.

Enthousiast bekeek ik een videofilmpje van iemand die van twee bananen, een ei en nog wat andere dingen een lekkere ‘lukt-altijd-cake’ bakte. De instructie was in het Frans, wat na twee keer kijken, niet echt meer een probleem was. Daarbij werden de hoeveelheden en de ingrediënten nog eens in het Nederlands ondertiteld. Dat schreef ik allemaal op in mijn schrift en ik bestudeerde de werkwijze. Vervolgens woog ik alle ingrediënten secuur af en deed ze in kommetjes, zodat mijn keukentafel eruitzag als de filmset van een kookprogramma.

Ik volgde de handeling van het filmmeisje stap voor stap (kwam er gelukkig net op tijd achter dat ik suiker en zout verwisseld had.) Toen het deeg klaar was, zag het eruit zoals het eruit moest zien. Ik verdeelde het, zoals aanbevolen, over de plakjes banaan in de pan (met anti-baklaag), deed de deksel erop en liet het op zacht vuur in 20 minuten gaar worden.

Klaar is Kees. Schenk de koffie alvast maar in.

Behalve dan dat mijn deeg veel meer gerezen was dan het filmdeeg… En dat mijn deeg toch ietsje minder gaar was dan het filmdeeg… En dat mijn cake ondanks de anti-aanbaklaag toch aanbakte… En dat mijn cake niet in zijn geheel uit de pan gleed, maar in stukken eruit brokkelde …

‘Schat, ik verras je met een heerlijk stukje bananencake,

… maar doe wel je ogen dicht.’