En dat op mijn leeftijd…

Met een kop koffie zat hij bij de fysiotherapeut te wachten toen ik binnenkwam. Zijn gezicht glom van het zweet, rond zijn buik zaten wat overbodige kilo’s en ik schatte hem minstens tien jaar ouder dan ik. Aan zijn ogen zag ik dat hij zin had in een praatje en hij opende dan ook meteen het gesprek. ‘Het wordt weer warm hè?’

‘Ja, het wordt weer zomer.’ Om anderhalve meter afstand te kunnen houden, liep ik de ruimte met de fitnessapparaten in.

Hij stond op en volgde me. ‘Ik vind het wel fijn, dat warme weer.’ 

Ik schudde mijn hoofd. ‘Voor mij hoeft het niet zo.’

‘Ik wel!’ zei hij weer. ‘Dan zien jullie er allemaal zo leuk uit. ’s Winters hebben jullie allemaal van die dikke jassen aan…’

Verbluft liet ik zijn woorden tot me doordringen. Toen ik de fysiotherapeut naar de behandelkamer volgde, voelde ik zijn ouwe-snoeper-ogen in mijn rug. En dat op mijn leeftijd. Had hij mijn grijze haren niet gezien? Jammer voor hem, maar ik was blij dat ik vandaag geen rokje aan had maar een lange broek.