Boodschappensysteem

Over mensen kun je je blijven verbazen. Ik tenminste. Zoals laatst in de supermarkt. Wij stonden te wachten bij de kassa, voor ons stond een moeder met een dochtertje van een jaar of zeven met een kar afgeladen vol. Ze waren bezig alles op de band te leggen. Die moeder was werkelijk fantastisch. Zo relaxed. Rustig, duidelijk, liefdevol en zonder stress legde ze haar dochtertje uit wat waar op de band moest komen te liggen.

‘Ja, die meloen helemaal vooraan. Bij de harde dingen.’ Zelf legde ze er een netje uien en een zakje aardappelen bij. ‘Die tomaatjes zijn zacht, die komen achteraan.’

Daarna meisje reikte naar de pot basilicum, die daar pontificaal op het uittrekplankje stond.

‘Nee meisje, wacht daar nog maar mee, die komt als allerlaatste.’

Het kind viste een doosje pijnboompitten uit de kar. ‘En deze pijndinges?’

‘Die pijnboompitten? Leg die maar in het midden, tussen hard en zacht in.’

Zo maakte ze vlug en handig de kar leeg en glimlachte ondertussen naar me.

Ik lachte terug terwijl ik haar systeem tot me door liet dringen.

Toen het tijd was om onze spullen op de band te leggen, deed ik dat maar weer zoals ik dat gewend was, zonder op hard en zacht te letten.

Voor ‘Jong geleerd is oud gedaan’ waren we toch al een halve eeuw te laat.