Recensies Late lente

Recensie Late lente door Mieke Schepens

Liesbeth verliest haar man Frank door een hartaanval. Dat kwam voor iedereen totaal onverwachts en op dat moment veranderde haar leven compleet. Ze was stapelgek op Frank en steunde hem waar maar mogelijk was in de rozenkwekerij die ze samen opbouwden. Ze waren zo’n gelukkig gezin: Frank, hun zoon Guido en Liesbeth.

“Ik haal een paar keer diep adem, zeg tegen mezelf dat Frank niet zou willen dat ik opgeef en veeg mijn wangen droog. Buiten vliegen vogels af en aan met nestmateriaal, zie ik. Ja, het is voor jaar en er moet gewerkt worden. Het leven begint opnieuw. Dat geldt voor de vogels, maar ook voor mij.”

De twijfel of ze het bedrijf zelf voort kan zetten groeit met de dag. Eerst ging ze er van uit dat hun zoon Guido in de zaak zou werken, maar dat bleek anders te zijn. Hij voelt daar niets voor…

En wat nu?

Ze wordt plotseling iemand anders in het dorp waar ze wonen; ze wordt van de vrouw van Frank tot de vrouw die een bedrijf heeft waar liefhebbers voor zijn te vinden. De aanbidders blijven dan vanzelfsprekend niet achterwege.

“Lieve Liesbeth…, soms heeft een mens troost nodig en soms is iemand anders in staat die roost te brengen. Jammer dat je niet thuis was.”

‘Late lente’ is geschreven in de ik-vorm.
Marleen Schmitz weet zoals in al haar boeken de personages voor je ogen tot leven te wekken.
Zelfs vanaf het eerste hoofdstuk groeien ze meer in hun rol; de auteur laat er geen gras over groeien. De auteur maakt in dit boek ook goed duidelijk hoe kwetsbaar de jeugd kan zijn.
In het dagelijks leven denken we bepaalde personen in ons leven zonder meer te kunnen vertrouwen; soms blijkt dat achteraf geen goed idee te zijn.
Er zit een prettige snelheid in ‘Late lente’ waardoor je het boek in een mum gelezen hebt. Het einde biedt geen verrassingen, maar dat hoeft ook niet.
Ik heb ‘Late lente’ graag gelezen.

Vier **** van boekblogger Mieke Schepens

Recensie Late lente op Connies boekenblog

Liesbeth was meer dan 30 jaar met Frank getrouwd toen hij plotseling overleed aan een hartaanval. Naast het intense verdriet en het gemis van Frank staat ze er nu ook alleen voor in de rozenkwekerij die ze samen hadden opgebouwd. Liesbeth wil hun levenswerk voortzetten maar twijfelt of ze in staat is ook de taken van Frank op zich te nemen. Ze heeft zoveel te doen, te regelen en te leren dat ze bijna de moed verliest. Haar enige lichtpuntje is dat haar zoon Guido ooit het bedrijf zal overnemen en misschien zelfs al wat taken over kan nemen. Maar Guido blijkt hier niets voor te voelen en de druk op de schouders van Liesbeth wordt steeds groter. Wat moet ze doen, wat kan ze doen?
Late lente is geschreven in de ik vorm. Liesbeth begint haar verhaal wanneer haar man net 3 weken geleden overleden is. Haar manier van vertellen is onopgesmukt en komt heel oprecht over. Het is niet sentimenteel en komt juist daardoor des te meer binnen. Het is rustig, warm menselijk en oprecht geschreven.
Tijdens het lezen kon ik zo geloven dat Liesbeth dit echt opschreef of aan iemand vertelde.
Ze zou zo een van mijn buren, kennissen of een familielid kunnen zijn door de levensechte manier waarop zij en haar verhaal neergezet worden.
In korte tijd weet Marleen Schmitz Liesbeth en de personages om haar heen tot leven te wekken en een beeld te geven van wat er allemaal op haar af komt en wat dit met haar doet. Enerzijds is er die grote leegte in haar, het enorme gemis van haar man waardoor ze het liefste helemaal niets zou doen behalve toegeven aan haar verdriet. Anderzijds is er haar bedrijf waarvoor ze hard aan de slag moet of ze er nu aan toe is of niet. Heel herkenbaar en integer wordt deze moeilijke tijd door haar beschreven.
Er blijkt zoveel meer voor haar te veranderen dan het gemis van haar man. Zo blijkt dat ze als weduwe opeens een andere “status“ heeft in het dorp. Er zijn vrijgezelle mannen die hun oog op haar laten vallen, als vrouw aan het hoofd van een bedrijf wordt ze minder serieus genomen en er zijn zelfs kapers op de kost voor het bedrijf.
In de loop van het boek gaat ze heel langzaam leren omgaan met dit enorme verlies en om haar weg in het leven weer te vinden. Grote obstakels die ze hierbij ondervindt zijn het hervinden van haar eigen leven, personeelsproblemen en het accepteren van de keuzes van haar zoon.
In het bedrijf heeft ze grote steun aan Toon en twee nieuwe mensen die aangenomen worden. Deze mensen worden ook goed beschreven en hebben echt eigen karakters. Maar met de jonge Jouri heeft ze grote problemen, wat lastig is omdat haar man zeer op hem gesteld was. Ze zit in een erg lastig pakket wat dit betreft en dat is goed invoelbaar.
In haar leven komt ze voor beslissingen te staan die ze nu alleen moet maken en hoe moeilijk dat is toont ze maar ook toont ze hoe doorzettingsvermogen veel voor elkaar krijgt. Heel rustig en reëel krijgt ze vat op haar leven en durft ze zich weer open te stellen voor de liefde. Het is jammer dat dit op het einde wat snel gaat door iets wat ze meemaakt. Als lezer was je hier al naar toegegroeid door hints maar voor haar is er sprake van een grote onthulling. Ik had graag gezien dat ze met de verwerking hiermee meer tijd had gekregen van de auteur voor ze nieuwe wegen in gaat.
De verhouding met haar zoon en het leren accepteren van zijn keuzes speelt ook een mooie rol in het boek. De relatie tussen moeder en zoon is liefdevol en heeft net als in het echte leven momenten dat ze botsen of elkaar niet begrijpen. Liesbeth wil duidelijk geen moeder zijn die haar zoon claimt en niet los kan laten. Maar slaagt daar niet altijd in en stoot dan haar zoon voor het hoofd. Net als dat haar zoon zijn moeder soms onbedoeld kan kwetsen. De relatie tussen moeder en zoon en hoe ze hun verdriet ieder op haar / zijn manier verwerken is mooi om te lezen. Net als het enorme gevecht dat Liesbeth met zichzelf levert om haar zoon los te laten en zijn keuzes te accepteren.

Vier **** van Connie Boekenblog

Recensie Late lente door Mieke Wijnants

Op de cover van Late lente zijn rozen in de knop en bloeiende rozen afgebeeld; in combinatie met de titel perfect gekozen blijkt al snel tijdens het lezen.
De auteur neemt de lezer op pakkende wijze mee in het bewogen leven van Liesbeth. Samen met haar echtgenoot Frank heeft ze rozenkwekerij Van Bergen vanaf de grond opgebouwd. Het is inmiddels een bloeiend bedrijf. Frank weet alles van het reilen en zeilen van de kwekerij af. Liesbeth springt bij daar waar nodig en exploiteert hun bloemenwinkel.
Zoon Guido studeert; het is de bedoeling dat hij na zijn studie de rozenkwekerij overneemt.
Dan slaat het noodlot toe; Frank krijgt een hartaanval en overlijdt. Liesbeth staat er nu helemaal alleen voor en voelt zich niet capabel genoeg om de rozenkwekerij alleen te runnen. Ze mist Frank meer dan ooit, niet alleen in het bedrijf, maar ook privé.
Toon, een van de vaste medewerkers en al jaren bij het Van Bergen werkzaam, helpt waar hij kan.
Youri een jonge medewerker loopt de kantjes ervan af en heeft lak aan alles wat Liesbeth tegen hem zegt.
Als ook Guido laat weten de rozenkwekerij niet te willen voortzetten is Liesbeth ten einde raad.
Het bedrijf heeft minder inkomsten dan voorheen. Er moet iets veranderen, maar wat? Liesbeth zal haar mannetje moeten staan; gaat haar dit lukken?
Arthur, een begrafenisondernemer, heeft belangstelling voor Liesbeth en voor een deel van de rozenkwekerij. Erwin, hun accountant en vriend van Frank, heeft interesse in het bedrijf; hij wil het overnemen en hier samen met Liesbeth gaan wonen.
Liesbeth weet niet wat te doen; ze twijfelt en ligt er ’s nachts van wakker.
Gaat het goed komen met de rozenkwekerij en vindt Liesbeth haar draai weer na het overlijden van Frank? Vindt ze nieuw geluk?

De auteur heeft in eenvoudig woordgebruik, waarbij het hier en daar taalkundig net iets beter kan, een echte familieroman geschreven. Emoties van personages gaan alle kanten op. Ze laat Liesbeth groeien in haar nieuwe rol; ook Toon zie je veranderen. Alle karakters worden goed tot voldoende uitgediept; de verhaallijn is realistisch, zit vol geheimen en een vleugje romantiek.

Een avond wegdromen zal zeker lukken met dit boek.

Verhaallijn:4**** Schrijfstijl: 4**** Taalkundig: 3***

Recensie Biblion Femke de Moor
Marleen Schmitz (1952) schrijft familieromans over voornamelijk levensveranderende gebeurtenissen. Dat is ook hier het geval. Liesbeth verliest haar man Frank door een hartaanval. Liesbeth voelt zich alleen, ook in het bedrijf dat zij samen met Frank runde. Haar zoon Guido zou het bedrijf overnemen, maar hij lijkt andere plannen te hebben en ook de zakenrelaties van Frank lijken niet het beste met haar voor te hebben. Met hulp van haar medewerkers en vrienden probeert ze het hoofd boven water te houden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. De auteur heeft een makkelijke schrijfstijl die prettig leest en er zijn weinig personages. Wel heeft het verhaal af en toe een vrij negatieve klank, waardoor het niet iedereen zal aanspreken. Toch zijn er ook verrassende elementen en is er een positief einde, wat zorgt voor een mooie afronding van het geheel.Femke de Moor

Lezeres MH zegt:
Hoi Marleen, Graag wil ik je laten weten dat ik enorm van je boek genoten heb. Kon
het niet uit handen leggen en heb het in een ruk uitgelezen. Ik lees een
boek nooit twee keer maar Late Lente ga ik wel een tweede keer lezen.
Vanaf pagina 1 tot en met de laatste bladzijde bleef het boeiend. De
personen waren zo omschreven dat ik me heel goed kon inleven. Ook het
werk van bloemenkwekerij/tuincentrum kwam over alsof je als lezer
aanwezig was. Zo jammer dat het uit was. Had nog veel meer willen lezen.
Het is een top boek, heel veel komplimenten en groetjes. MH

Recensie Late lente door Marjet Maks 
Frank Bergen, zo leren we via de wereld van zijn vrouw Liesbeth, is een sympathieke man. Liesbeth heeft een goed huwelijk met hem, ze hebben een fijne zoon en een mooi bedrijf. Tot de dag dat Liesbeth op een ochtend naast hem wakker wordt en hij niet meer ademt. Frank is dood en Liesbeth staat verder alleen voor de rest van hun gezamenlijk leven.
Dat valt niet mee! De rozenkwekerij met tuincentrum loopt niet zo goed, er zijn problemen met personeel, bemoeizucht van dorpelingen, haar zoon die niet voor het bedrijf van zijn ouders kiest en daarnaast mist ze Frank ontzettend. Liesbeth ziet het nauwelijks nog zitten, als ze ook nog eens geconfronteerd wordt met een geheime bankrekening van Frank moet ze iets onder ogen zien waar ze geen idee van had. Gelukkig is daar Toon, vriend en medewerker op het bedrijf en rots in Liesbeths branding.

‘Late lente’ is een mooi verhaal waarin de hoofdpersonages levensecht en sympathiek worden beschreven en zo het boek zouden kunnen uitwandelen. Heel spannend is het niet, maar als lezer raak je zo betrokken bij Liesbeths reilen en zeilen, dat het verhaal bij je blijft en je het in een ruk uitleest.

‘Late lente’ is Marleen Schmitz zesde roman bij uitgeverij Zomer & Keuning. Haar verhalen vallen in het genre streek- en liefdesromans. Haar personages worden meestal door een tegenslag op zichzelf terug geworpen, Ze komen voor keuzes te staan en moeten het heft in eigen hand nemen, en dan gaat hun weg niet altijd over rozen

Lezer TS zegt:
Wat een geweldige roman, Marleen. Je hebt je zeer goed verdiept in de wereld van vrouwen die plots hun man verliezen en daarbij een bedrijf willen blijven runnen. Je research in kwekerijen en bloemenwinkels is wel heel erg ver gegaan. Boek leest zeer makkelijk door een bijna vanzelfsprekende woordkeuze. De dramatiek doet de rest. CHAPEAU TS