Worry Geber

Worry Geber (in ’t Limburgs geschreven)

‘t Doerdje effe veurdet mien buurvrouw häöre nuje jas haw toegerits. Daodoor ging bie mich e lempke aan. ‘ ’Ne jas van Worry Geber?’ Det ze geine angere kós höbbe, wis ich beinao zeker, want ich waas vurge maondj ouch veur ’ne jas oet gewaes. En doe haw ich in ’n klasse-entoeraasj Worry Geber van kortbie mitgemaak.

De vloerbedaekking van de jassewinkel waas zach en tösse de rekke door golfdje aangepasdje meziek. Ein verkuipster mit greungevefdje naegel leet mich ’ne blawwe jas zeen. ‘Deze is noe veur de haelf. Worry Geber! Pas ’m mer ’ns aan. Det is ech e sjnepke.’
Worry Geber… dao wis ich allein mer van det ’t e duur kleijermerk woor.
De blawwe jas waas ’ne nette jas dus ich deej ’m aan.
De verkuipster lag mich de kraag plat en ouch al rook de ganse winkel väöls te väöl nao naomaakblome, de jas waas prima. Allein haw ich get meujte mit de rits.
‘Kom mer, dan help ich uch efkes.’
‘Laot mer, ich pak waal ’ne angere jas.’
Van de volgendje jas ging de rits onneet good toe.
‘Deep doorduje! Kiek, zoea.’ De verkuipster bukdje zich om ’t mich veur te doon. ’t Ergerdje mich det ze deej of ich oppe kleutersjoeal zoot. Ich weit bès waal wie ’n rits toe mót.
‘Ich weit neet of ich waal…’
‘Pas deze ’ns. Dit is ouch ’ne fijne jas.’
Wie mieër det zie vol heel, wie mieër det ich twiefeldje.
Naeve mich stóng ’n anger vrouw ’ne jas te passe wo de rits onneet good van toe ging. Ich loerde nao ’t etiket. Worry Geber! Zuusse waal!
Doe wis ich ’t zeker: Worry Geber zeen sjoean jes, mer dao zitte verdomp lestige ritse in.
Zónger jas ging ich de winkel oet.
Ich hoof geine Worry Geber …
… of ’t mót ’ne zeen mit knuip.