de Sint-Joep mert,

 

Sittard St. Rosa kapel

e kort Limburgs verhaolke

Nico stoeatj Ans aan. ‘V’r mótte zoea droet. Maak dich vaerdig.’
Om de daag neet noe al te verknoeaje teltj Ans ieës toet vief veurdet ‘t zaet: ‘Nach drie haltes, ich weit ‘t, ich gaon al jaore mit de bös nao Zitterd.’
Naeve ein inne bös nao Zitterd, nao de Sintjoepmert…
Op zich is dao nieks mis mit. Nico wirk neet mieër en daoróm haet d’r noe tied veur zón saort dinger. ’t Kump allein neet altied aeve good oet.
Zoea wie gistermiddig. Ciska waas gekómme veur ’n tas koffie. Ans haw Nico al gezag det hae gerös weg kós gaon. Det hae aan dae vrouwluujkal toch nieks aan zoe vinje. Mer hae woor blieve zitte, haw kóffie mit gedrónke.
Gezellig toch?
Neet dan?
Wiej Ciska euver de SintJoepmert begös, koom droet det Nico gaer mit wól.
‘Nach ein halte!’
Ans kiek opzie. Nico drejt zich de sjaal ómme nak. ’n Goje man, mer soms zit d’r zoea versjrikkelik inne waeg.
Gistermiddig waas ech neet leuk…
’t Meiste haw ’t zich geërgerdj wie d’r zag det het zich ummer get leet aansmere. Ciska hawwe Ans ‘ns aangekeke en gezag det hae zelf mer aaf mós wachte toet d’r truuk woor van de mert. ‘Idderein lieët zich get aansmere. Det is gewuuen zoea. Det huuertj zich zoea. Det is de lol d’r van.’
Nico, d’n eigenwieze, ging dao weer hel taegenin. ‘Det zal mich neet gebeure!’
Ans bleus lansaam zien aom oet. Same nao de SintJoep … ’n half oer te laat. Ciska is al dao. Det haetj de ieëste lap stóf al binne.
Idder jaor gaon ze biej dezelfde man e puueske in ’ne berg lappe sjómmele. En dan gaeve ze zich ongerein raod. Dao kinne ze gerös óngerhalf oer blieve zeuke mer es ’t speel dan ’n enj haet, höbbe ze waal allebei e paar sjoean lappe. Daonao is ’t tied veur ‘n tas kóffie.
Wie zal det gaon went Nico d’r biej is?
Op waeg nao de kóffie kiek Ans gaer ‘ns biej de oere, de tesse en de zónnebrille. Dao spich ‘t zich op. Dök höbbe ze allebei al ’n nuuj tes of ’ne zónnebril veurdet ze ech aan de koffie zitte. Mesjiens duitj Nico zich content es d’r zichzelf ‘ne zónnebril oet kintj zeuke…
Nao de koffie is ‘t tied loestere nao de verkuipers. Waat die zich droetkraome. Dae kaerel mit zien spekke, dae Hollènjer mit zien metser en dae Belsj mit zien poetsdeukskes… Det is pas lache! Dan köp se get es e saort entreegeldj.
Es de bös stop zaet Nico: ‘Gezellig, hè vrouw! Wo beginne v’r?’
‘Effe wachte,’ zaet Ans, ‘Ich mót Ciska belle.’
‘Ciska kómme v’r waal urges taenge. Kóm, gaef mich ‘ne erm, det v’r gaon.’
Versjrik kiek Ans Nico aan en dink, dit weurtj gaaroet neet gezellig. Es v’r hie mit doorgaon, zeen v’r morge gesjeie. ‘Sjat,’ zaet ‘t, ‘ich krieg inèns zón koppien, volges mich weer migraine. Ich pak mich de bös heives.’
‘Och… doe erm prie. Zal ich mit gaon?’
‘Nae nae, doe bös noe hie, kiek op die gemaak róndj. Mich kins se toch neet helpe.’
Inne bös heives stuurtj Ans Ciska e berichske det ’t dit jaor de SintJoep euversleit om gein ruzie mit Nico te kriege.
‘Waat is det noe jaomer,’ sjrief Ciska truuk, ‘D’r Piet haetj zich veur vandaag vrie gepak. Dae steit hie mit Nico nao sjroeverdrejjers te kieke. Ze höbbe allebei al e tientje inne hènj.’