Dónderdig… mer waal de dertiëndje

Aafgespraoke woor det ich mit de trein naar Eindhoven zoe gaon. Dao zoe mien dochter mich oppikke en dan zoewe v’r same mit de auto nao de tuinbeurs in Den Bosch gaon. ’t Woor jäörig, dus ’t waas fieës. Daorom deej ich ’ne trui aan dae bie mien bóks stóng, ’n paar oearebelle in, e bietje ruukwater op en ’n fleurige sjaal óm. 

De trein in Zittert woor op tied. Ich vónj ’ne plaats taegeneuver ’ne jóng mit ’ne snóternaas dae baeter in bèd haw kinne blieve ligke mer toch nao sjoeal ging. Ich dach aan ’t Coronavirus. Stiekem tróg ich mien sjaal get veurre móndj. Det deej dae jóng ouch, mer hae knipdje mich e uigske. Gewuuen verkaajd.

Veer kome op tied in Eindhoven aan. Dao woor ‘t drök. Boete raegendje ’t.  Ich bónj mien sjaal opnuuj vas, hóng mien tes euver de sjouwer en onger ane trap deej ich mich de capuchon op. En doe gebeurdje ‘t… ich veulde wie ich mich de oearebel oettrog. Ich bleef staon. Wo is ze gevalle? Emes leep taenge mich aan. Ich keek omlieëg… nieks, ich veuldje oppe kleijer,  onnieks… weer leep emes taenge mich aan… ich bukdje mich, zoog sjoon en stevele… mer gein oearebel. 

Doe bön ich mer doorgeloupe. Want ónger aan ‘n roltrap mit allerlei verkaajde luuj om mich haer is neet de beste plaats om euver de gróndj te kroepe veur ’n oearbel. 

Mer es g’r in Eindhoven ónger ane trap biej spaor 1 get zeentj blinke en is ’t neet drök … dan gaer!