Einde

EINDE, ook dat woord controleer ik. Einde… het staat op de laatste bladzijde van mijn nieuwe familieroman Een gouden lint. En het woord klopt. Er zit geen fout in en het staat op de goede plaats. 

Ik hoop dat dat voor de andere 73.500 woorden ook geldt. Dat ze goed gekozen zijn, goed gespeld zijn en op de goede plaats staan. Voor de zoveelste keer in het laatste half jaar heb ik het verhaal herschreven, bewerkt en doorgenomen en nu is het KLAAR. Ik ben er tevreden over. Met een diepe zucht sla ik het bestand op en mail het naar de uitgever. Nu is zij aan zet. Ik hoop: 

dat ze het boek net zo leuk vindt als ik; dat ze het goed genoeg vindt om uit te geven; dat er een mooie kaft omheen komt; dat ik het volgend jaar in mijn handen zal hebben; dat de lezers het met plezier zullen lezen; dat het me lukt weer een nieuw verhaal te schrijven;

en dat ik daar dan weer tevreden EINDE onder kan zetten…